Gratis
Doodseskader blijft koppig weigeren om ergens netjes in te passen en heel eerlijk, dat werkt. Het duo van Tim De Gieter en Sigfried Burroughs mixt moeiteloos witch house, hiphop, industrial, grunge en iets dat verdacht veel op stadionrock lijkt, zonder ooit te beslissen wat het nu exact wil zijn. Hun derde plaat The Change Is Me (2026) klinkt dan ook als een soort gecontroleerde chaos die ergens uit de jaren 90 lijkt te lekken.
Waar ze eerder een strak plan hadden met hun Year-reeks (Year Zero, Year One, Year Two), gooiden ze dat deze keer gewoon overboord. Een afgewerkt album werd geschrapt, omdat het niet meer klopte met wie ze intussen geworden waren. In plaats daarvan trokken ze zich een week terug in de studio en maakten ze iets dat dichter bij de realiteit ligt: minder “we moeten beter worden”, meer “dit zijn we, neem het of laat het”. Met The Change Is Me zetten ze tegelijk een nieuwe stap. Niet plots vrolijk of licht, maar wel met een andere, positievere blik. Over de hele plaat hoor je hoe ze samen proberen grip te krijgen op een wereld die er niet per se beter op wordt, met tracks als ‘Celebrity Culture Simp Farm’,’ ‘It Keeps On Stinging’ en afsluiter ‘Suffering In Technicolor’. Waar ze vroeger vooral leken weg te rennen van wie ze waren, laten ze dat idee nu los.
Met uitverkochte shows in de Ancienne Belgique en de Vooruit, en passages op festivals als Roadburn Festival en Hellfest, hebben ze ondertussen wel bewezen dat dit geen projectje meer is. Dit is een must-see op de Kiosk tijdens Boomtown.
